Lichtjes van hoop
Aan de Cauberg staan de 3 metalen aartsengelen al te wachten, als een modern welkomscomitee dat me uitnodigd de trappen naar de Lourdesgrot te beklimmen.
Op de achterste bank zit een man, druk bezig op zijn gsm, alsof hij de tijd probeert om te krijgen. Terwijl ik dichter naar de grot en kaarsen loop, zie ik een vrouw rondlopen. Ik steek een kaarsje aan en kniel voor mijn gebed tot Maria. Uit mijn ooghoek zie ik de vrouw bij de noveenkaarsen, zoekend, alsof het een winkelschap is, welke ze de mooiste vindt om mee naar huis te nemen. Stilletjes rond ik mijn gebed af en ga op de banken zitten. De man en vrouw vertrekken en de devote serene energie van deze bijzondere plek keert terug. Met het zachte lied van de vogels dwalen mijn gedachten weg.
Hoeveel voeten hebben onder het toeziend oog van de aartsengelen de trappen wel niet beklommen. Voeten stevig lopend of aarzelend schuifelend. Voeten die een mens dragen. Een mens met z'n zorgen, dankbaarheid, gedachten of vragen. Een mens die een kaars aansteekt bij de Heilige Maria.
Hoeveel kaarsen zijn er wel niet aangestoken? De kleine vlammetjes als lichtjes van hoop. De zachte warmte van de vlam als een troostende omarming. Met de rook van de kaarsen stijgen ook de gepervelde gebeden op. Hoeveel smeekbeden, vragen, hoop of dankbaarheid zijn er meegedragen op de wind?
Een nieuwsgierige gedachte komt boven. Heeft Maria hier gebeden verhoord of een klein wonder gebracht? De kracht van geloven en hopen kan zoveel mogelijk maken en net dat kleine beetje moed geven om door te gaan.
Met die gedachte ga ik naar Museum Valkenburg om de tentoonstelling "100 jaar Lourdesgrot Valkenburg" te bezoeken.
Normaal ga ik zonder verwachting een tentoonstelling binnen, maar nu ben ik nieuwsgierig naar de verhalen achter de Lourdesgrot.
Na het welkomsbord betreed ik de tentoonstelling, die best interessant was en me even mee terug in de tijd nam naar het ontstaan van de grot als exacte replica van de Grotte de Massabiele. De teksten, oude brieven, papieren en foto's schetsen een beeld van de bouw van de Lourdesgrot.
Bijzonder vond ik om te zien dat het Maria-beeld vanaf het begin al haar plek in de hoge nis had, alsof ze mocht toezien op het ontstaan van deze bijzondere plek. Of misschien was ze net als de Maria-verschijning van Bernadette de boodschapster die vroeg hier een heilig oord voor haar te bouwen.
Tussen de bouwsteigers werden de eerste missen opgedragen. Een plek hoeft niet af te zijn om heilig te zijn. Het zijn de mensen, de hoop en de gebeden die de plek zijn devotie en sereniteit geeft.
Tussen de geschiedenis van de Valkenburgse grot, vind ik ook het levensverhaal van Bernadette. Logisch eigenlijk, want zonder haar ontmoetingen met de Heilige Maria zou de originele Lourdesgrot nooit ontstaan zijn. Bernadettes verhaal werd uitgebreid beschreven. Tussen de regels zie ik mezelf in gedachte een oude VHS video uit tvkast thuis pakken. Een VHS band met een zwartwit film over Bernadette. Misschien dat ik eens op zoek moet gaan naar die film, want ik kan me alleen herinneren dat ik die vroeger gezien heb, maar wat het verhaal precies was.
De gedachte aan de video loslatend, loop ik verder van informatiebord naar bord. Dan stuit ik op een verrassend weetje. Het zo herkenbare grote lichtkruis op de voormalige Wilhelminatoren was niet zomaar een herkenningspunt. Het is verbonden met de Lourdesgrot, net als het lichtkruis bij Lourdes. Bijzonder dat iets dat je al jaren kent, toch nog een nieuw licht kan werpen op een bekende plek.
Na het ronddwalen tussen de informatieborden, oude foto's en documentatie, had ik veel geleerd over het ontstaan van de Lourdesgrot. Mijn gedachte die ik eerder bij de kaarsjes kreeg, zoekt nog naar een antwoord. Misschien ligt dat antwoord niet in de tentoongestelde informatie, oude documenten of foto's, maar in de echte verhalen. Verhalen van de mensen die hier een kaarsje aansteken en hun gebed tot Maria richten. De hoop van de zieke die de speciale missen bezochten. De vrijwilligers die zich inzetten en de grot laten leven. Al die verhalen vol hoop, dankbaarheid en verlangen. Verhalen, die net als de kaarsjes deze plek al honderd jaar verlichten.